Pennen met Mosterd

Nog even geduld

Pennen met mosterd is een wedstrijd dialoog schrijven van Ambilicious.
Mijn inzending heb ik al ingezonden maar ik mag hem pas plaatsen als de winnaars bekend zijn.

De shortlist. Ik zit erbij. Binnenkort worden de 55 winnaars bekend.

Mijn winnende inzending:

Googelen naar mijn achternaam

‘Waarom vind ik je, tien jaar na onze laatste woorden, op deze internet pagina, papa?’
Mijn stem brak hoewel ik er destijds al klaar mee was.
‘Ik heb zoveel van je gehouden, jongen, zoveel.’
‘Dat weet ik, paps, maar je kon me niet vergeven, er niet over praten.’
‘Knul, jij kwam met “oorzaak en gevolg”, niet praten over schuld.
Dat begreep ik toch niet, jongen.
Jij hebt gestudeerd en ik was een eenvoudige schilder in een eenvoudig dorp.’
Zijn stem klonk – evenals toentertijd – bijna wanhopig.
Weer die warmte en hoeveel ik van hem hield gevangen in mijn traan.
‘Nee, papa, het is mijn fout geweest. Ik was de zender. Jij had je trots.’
In de stilte die viel was onze pijn en onmacht voelbaar.
Ik zie haar, voor mijn ogen. Mijn tweede moeder, zijn grote angst.
‘Waarom was je zo bang voor haar, paps?’
‘Telkens als ik contact met je had, kreeg ik ruzie met haar, jongen, en je weet wat dat betekende!’
‘Ja, dat je die ene vrijdag in de veertien dagen ook niet mocht neuken, papa, dus al met al was je toch een slappe lul?’
‘Eeeeeh.’
‘Ik weet het paps. We lijken zoveel op elkaar. Zoveel!
Waarom heb je vier jaar geleden niet verteld dat je dood ging, papa?
Binnenkort, als ik ook dood ben, zien we elkaar weer’, snikte ik, ‘ en dan praten we papa!
Praten papa. Niet wijzen.’